Aart de Lange Pzn schildert over stilte, verwondering en houvast

‘Het is toch een wonder dat-ie leeft’

Tientallen jaren geleden vroeg een bekende kunsthistoricus aan mij: “Aart, leg mij uit WAAROM jij schildert. Het is zo herkenbaar en boeiend.” En: “Geef jouw verhaal door, het maakt duidelijk hoe uitzonderlijk dit is.”

MIJN VERHAAL.

“Ik ben in de oorlog geboren, te vroeg geboren en één van een tweeling. Mijn vader was zeer ernstig ziek. Kun je het je voorstellen? Mijn geboortegewicht was 3 pond, was 29 cm lang en had niet de kracht om te drinken. Wekenlang werd ik dag en nacht druppeltje voor druppeltje gevoed. Mijn tweelingbroer was wat groter en sterker dan ik. Hij lag in de familiewieg.

In plaats van een couveuse (het was oorlog), sliep ik in een schoenendoos van mijn vader. Hierin werd ik letterlijk in dikke vette watten gelegd om op temperatuur te blijven en werd over mij gewaakt. De bevriende huisarts had gezegd dat wij voor altijd kasplantjes zouden blijven of we zullen het niet halen. Mijn tweelingbroer overleed op zijn negentiende aan leukemie.

Vanaf ongeveer mijn vijfde jaar herinner ik mij dat oma’s en opa’s en ooms en tantes bij verjaardagen op bezoek kwamen en altijd vroegen: ‘Hoe is het toch met Aartje, hij ziet zo wit en hij zegt niks.’ Dat klopte ook. Hoopvol eindigend met de woorden: ‘Het is toch een WONDER dat-ie leeft.’

Al meer dan 60 jaar schilder ik over ‘het wonder’ in kleuren van mineur en majeur, over Hoop en Houvast. Ik wil zeggen: ‘zoek het Wonder in jezelf’. Weet wat ‘LEVEN’ is en dat het maar even is. Verwonder je over wie je mag zijn. Hang je vlag uit, tel je zegeningen. Het woord WONDER heeft mij nooit meer losgelaten.

AART